וַיָּבֹא֩ אַחְאָ֨ב אֶל־בֵּית֜וֹ סַ֣ר וְזָעֵ֗ף עַל־הַדָּבָר֙ אֲשֶׁר־דִּבֶּ֣ר אֵלָ֗יו נָבוֹת֙ הַיִּזְרְעֵאלִ֔י וַיֹּ֕אמֶר לֹֽא־אֶתֵּ֥ן לְךָ֖ אֶת־נַחֲלַ֣ת אֲבוֹתָ֑י וַיִּשְׁכַּב֙ עַל־מִטָּת֔וֹ וַיַּסֵּ֥ב אֶת־פָּנָ֖יו וְלֹֽא־אָ֥כַל לָֽחֶם׃
Lalu Ahab pulang ke rumahnya dengan hati murung dan kesal karena perkataan yang diucapkan Nabot, orang Yizreel, kepadanya, sebab ia telah berkata: “Aku tidak akan memberikan milik pusaka leluhurku kepadamu.” Ia berbaring di tempat tidurnya, memalingkan mukanya, dan tidak mau makan.
II Kings
Ezéchias tourna la face vers le mur et implora l’Éternel en ces termes: